BLOG: Wat een liefdevolle mensen deel 1

Weer bijzondere gezinnen gehad de afgelopen tijd. Bij elke zorg vraag ik me toch weer af wat ik ga aantreffen, hoe de mensen zullen zijn, wat ik allemaal zal tegenkomen. Ik had deze keer twee gezinnen achter mijn naam staan. Het is altijd wel heftig om zo te werken. Je moet je aandacht er goed bij houden. Je bent tenslotte in twee gezinnen bezig.

Twee gezinnen, twee keer administratie en daar wij in Nederland dol zijn op administratie valt er genoeg te schrijven. Natuurlijk is het heel belangrijk om te noteren wat je observeert, anders moet je dit werk niet doen. Als kraamverzorgende ben ik zeker voor observeren, maar dat dingetje administratie… Om het nog wat zwaarder te maken was er ook bij beide gezinnen sprake van een taalbarrière.

Het eerste gezin was Nederlands aan het leren, en sprak de taal een beetje, maar de mensen gingen steeds snel over op hun moedertaal, en dat is ook logisch als je moe bent en veel meemaakt. Het tweede gezin had als voertaal het Engels, altijd makkelijk als je dit niet dagelijks spreekt, vooral als er problemen zijn met voeden. Maar goed, het is altijd weer een uitdaging om de juiste woorden te vinden en het krikt mijn Engels weer een beetje op.

Het eerste gezin was een combinatie van nationaliteiten, multicultureel. Juist dat maakte het zo mooi. Hoe vaak kom je wel niet geweld tussen groepen op televisie tegen, de mensen kunnen niet met elkaar door een deur. De mama vertelde mij dat ze in Libië is geboren. Haar man komt uit Syrië en ze hebben elkaar in Libië ontmoet. Via Soedan zijn ze naar Nederland gekomen. Sinds twee jaar wonen ze nu hier en zijn de oorlog, de onrust en onveiligheid ontvlucht.

Er wordt in de media veel over gesproken en gezegd en ook tijdens de verkiezingen waren buitenlandse mensen weer het punt van aandacht. Ze worden gezien als onruststokers en gevaarlijk. Ik begrijp het wel na al die aanslagen, maar toch. Ik probeer het positieve in de mens te zien, niet iedereen is slecht. De buitenlandse gezinnen zijn over het algemeen gastvrij en blij met de hulp die ze krijgen. Ze zijn dankbaar, stellen het erg op prijs dat je komt. Deze mensen kunnen soms zoveel liefde uitstralen dat het overweldigend is. Hier kunnen sommige Nederlanders echt wat van leren.

Terugkomend op mijn gezinnen. Elke morgen werd in het eerste gezin de deur open gedaan door de zus van papa. Ook zij was haar land ontvlucht en was nu sinds twee maanden in het AZC, een vrouw die heel veel liefde in zich had en dat duidelijk liet zien.

Ik was nog maar drie uur in huis toen ik naar het andere gezin moest, en toen gaf zij mij al een stevige knuffel. Ik schrijf dit met een een brede grijns omdat ik me gewaardeerd, tevreden en dankbaar voel. Dit werk geeft mij zoveel voldoening.

Maartje van der Zedde

Hoofdredacteur KraamSupport

Geen reacties

Jij kunt de eerste zijn, plaats een reactie!

Geef een reactie



Dank je wel ${name},

Je reactie is verzonden.
We zullen deze bekijken en zo snel mogelijk plaatsen.

Naam Reactie
Reactie plaatsen