Duizenden Woorden

Eerst denk je: het is de euforie van de bevalling, daarna komt de gedachte dat het misschien een familietrekje is, dan ga je je zorgen maken. Duizenden woorden, het ging maar door.

Het was een heel logisch verhaal, van begin tot eind helemaal te volgen. Ook al waren er steeds zijsporen met uitgebreide uitleg, als zij maar niet onderbroken werd kwam ze steeds terug bij waar ze gebleven was. De uitleg tussendoor was niet nodig want ze kon het helder en beeldend vertellen, maar het was haar manier van verwerken van heel veel gebeurtenissen. Alles werd opnieuw en opnieuw en opnieuw beleefd. Ik had zo met haar te doen!

De zwangerschap en bevalling waren goed voorbereid. Twee jaar eerder moest zij aanzien en meemaken dat haar lieve zus met een baby van amper een week oud, en voor het eerst moeder, gescheiden werd van haar pasgeboren baby omdat het echt niet goed ging. Dat zou haar niet gebeuren. Ze kende vanuit haar eigen professie de signalen en zou alert zijn, ook wist ze precies hoe zij haar bevalling ging doen. Alles stond klaar wat ze daar bij nodig had, onder andere olie om het perineum soepel te houden, een playlist met ontspanningsmuziek op spotify en een lieve man die goed wist wat er van hem verwacht werd – een goed bevalllingsplan.

Zelf had de vrouw tijdens haar medische opleiding in de tweede lijn verloskunde veel problematische bevallingen meegemaakt. Ze had weinig vertrouwen in de eerste lijn. Dat was jammer want daardoor was er bij voorbaat al angst. Na een pittige bevalling werd een prachtig wonder geboren. De baby ging gelijk aan de borsten en alles leek goed te gaan, maar dat was niet zo. Ja, het wonder deed het fantastisch in alle opzichten, maar bij haar ging het niet goed. Ze was uitgescheurd, moest gehecht worden en naderhand kon ze niet goed uitplassen. Het gevolg was dat ze met een verblijfskatheter aan het begin van de nacht het ziekenhuis verliet. Een katheter in kwetsbaar gebied is pijnlijk maar je hebt geen keus. De katheter moest een week blijven zitten.

Eenmaal in haar kraambed kwam alles terug: de enorme pijn tijdens de bevalling, frustratie over het niet uitgevoerde bevallingsplan, de narigheid van de katheter die bij elke beweging pijn veroorzaakte, de pijn van het gehechte gebied, het verdriet over haar zus. Tot in details beleefde ze alles opnieuw, tot in details verdedigde zij zich als mensen haar vroegen of ze wel kon slapen, tot in details besprak zij haar bevalling. Alles helder en duidelijk, maar het waren zo veel woorden.

Ik probeerde rust en vertrouwen te brengen maar de film in haar hoofd ging maar door, dag en nacht. Opschrijven kan helpen om rust te krijgen, maar anderhalf uur schrijven in de nacht terwijl je om de drie uur een baby moet voeden gaat je opbreken. Als je dan ook nog overproductie moedermelk hebt en last van gestuwde borsten, af moet kolven voor de nacht omdat je anders niet kan slapen, als je moet slapen met een katheter die steeds meer en meer gaat irriteren en ook nog verstopt raakt, als alle gebeurtenissen uit het verleden je wakker houden. Teveel prikkels, teveel onrust, teveel verhalen, teveel plannen. Duizenden woorden in je hoofd.

Na een week mocht de katheter eruit. Er waren eerder al wat hechtingen verwijderd en de verwachting was dat eindelijk de zo verlangende rust en het genieten kon beginnen. Helaas, er moest thuis zelf gekatheteriseerd worden maar daar was mee te leven, alles beter dan die nare verblijfskatheter. De baby deed het ondertussen fantastisch, alles boven verwachting, een voorbeeldig kind. Wat een zegen, maar bij moeder kwam geen rust.

Op de tiende dag leek het wat beter te gaan. Snikkend kwam ze haar bed uit. Eindelijk kwamen de onderdrukte tranen en het verdriet los. Bij mij beneden op de bank vertelde ze haar zorgen en wat haar wakker hield. Ik zei: ‘Ga eens lekker ontspannen op de bank zitten, slaap je niet dan rust je toch.’ En terwijl zij zich installeerde legde ik haar lieve meisje op haar borst en kwam er ontspanning. Ik heb haar laten praten en niet lang daarna konden we samen ook weer lachen.

Aan het eind van deze tiende dag namen we afscheid. Normaliter zorg ik dat op de laatste dag alle huishoudelijke taken gedaan zijn, dat er geen was meer ligt en het huis schoon is, maar daar was geen tijd voor geweest. Ik heb mijn best gedaan maar in dit gezin was het vooral belangrijk om te luisteren. Er waren duidelijke afspraken met hulpverleners over vervolgacties.

Dit is de weblog van Nicolette de Vroedt-de Dreu, zelfstandig kraamverzorgende in de regio Zeist en omstreken (nicolettekraamzorg.nl).

Maartje van der Zedde

Hoofdredacteur KraamSupport

Geen reacties

Jij kunt de eerste zijn, plaats een reactie!

Geef een reactie



Dank je wel ${name},

Je reactie is verzonden.
We zullen deze bekijken en zo snel mogelijk plaatsen.

Naam Reactie
Reactie plaatsen