Mijn laatste dienst in De Nieuwe Meren

Op 10 januari zou ik wachtdienst hebben voor geboortecentrum De Nieuwe Meren. Zou, want opeens was de einddatum, eindelijk, maar gelijk ook jammer genoeg, vastgezet: op 9 januari 2019. De afgelopen jaren maakte ik vele mooie, lieve, gekke, interessante en supervlugge bevallingen mee, evenals spannende en moeilijke bevallingen. Een staaltje van goede samenwerking tussen de eerstelijns verloskundige en kraamzorg en de tweedelijns verloskundige, gynaecologen en verpleegkundige.

Een beetje bedroefd ben ik toch wel dat dit mooie systeem stopt. Het liep allemaal goed. Het was een geoliede machine die nu op non-actief is gezet. Ik heb een beetje moeite om hier afscheid van te nemen, maar het is vast weer even wennen aan het nieuwe. Het zal vast wel goedkomen.

Mijn laatste dienst was uiteindelijk op de 7 januari. Ik was opgeroepen voor een bevalling van een tweede kindje. Bij de eerste bevalling was het allemaal snel gegaan en daar zag het nu ook naar uit. Verloskundige Marieke had thuis 7 cm getoucheerd en toen moesten ze nog naar het ziekenhuis. In de auto had ze al drukgevoel. Ik had geluk dat het nog niet was geboren. Een verpleegkundige had mijn rol even op zich genomen. Toen ik binnenkwam was het hoofdje van de kleine dame al zichtbaar.

Helaas had ik weer eens zo’n dienst waar de vorige collega een en ander was vergeten aan te vullen. Iedereen vergeet wel eens wat maar vandaag was nu net zo’n dag dat er iets teveel niet goed ging. De kleine meid was vlot geboren, ondanks dat ze de handjes bij het gezicht had. Het leek allemaal goed te gaan totdat de placenta niet kwam. De veel te kleine matjes die door de vorige collega waren neergelegd waren binnen no-time vol. Geïrriteerd pakte ik de juiste maat matjes uit de kast, met in mijn hoofd de gedachte: waarom die kleintjes als je die grote hebt liggen! Echt verkeerde zuinigheid.

Het bloedverlies liep snel op. We deden alles om het te laten stoppen: medicatie van oxytocine, blaas geleegd, massage, niets hielp. Marieke riep hulp in van de tweede lijn, maar helaas kregen zij het ook niet voor elkaar en was overdracht een feit. Net voor de overdracht zaten we op een bloedverlies van ruim 1100 ml. De snelle bevalling en ook nog eens dat de kleine meid met de handjes bij het gezicht zorgde ervoor dat de baarmoeder rust nodig had, iets wat je niet kan gebruiken na een bevalling.

Er kwamen drie verpleegkundigen, de tweedelijns verloskundige en een gynaecoloog binnen. Ook hier was een goede samenwerking tussen de eerste en tweedelijns afdeling. Ik zorgde dat de vader zich goed bleef voelen voor zover dat ging. Hij zat met zijn kleine meisje op de stoel, terwijl er heel wat mensen om Silvia’s bed stonden die aan het werk waren.

Ook de tweede lijn kreeg het bloeden niet gestelpt. Het was midden in de nacht, het OK team moest uit bed gebeld worden en dat duurde veel te lang. Pas bij drie liter bloedverlies kon ze naar de OK. Tot tweeënhalve liter bloedverlies was Silvia nog aanspreekbaar, bij drie liter zag je haar wegzakken.

Ik had Mark al in een andere stoel gezet, zodat hij niet direct zicht op het bloedverlies had en voor het geval hij toch zou flauwvallen in een grote stoel waar hij samen met zijn dochtertje kon zitten, wel dichtbij zijn vrouw. Silvia was net de kamer uit toen ik samen met Marieke de spullen uit de andere kamer gingen halen. ‘Wat vind jij van de baby, hoe vind jij haar eruit zien? ‘, vroeg ze. In eerste instantie snapte ik niet wat ze bedoelde. De kleine meid had een mooie kleur een goede ademhaling, had al wat gehuild, ‘goede reacties’ zei ik tegen haar. ‘Nee het gezichtje’, zei ze, ‘oh dat heb ik nog niet kunnen zien’, zei ik.

Toen ik terugliep was dit het eerste dat ik deed. Niet opvallend, maar onder het mom van: en hoe gaat het met de kleine, wierp ik een blik op haar gezichtje. Ik snapte meteen wat Marieke bedoelde. De oogjes stonden naar beneden gericht, ik zag een brede neusrug en een brede tong, ze was in een bijzondere houding geboren… allemaal kenmerken voor downsyndroom. Tijdens de zwangerschap was er geen test gedaan, dit wilden de ouders niet. Er was wel een onregelmatige hartslag bij de kleine geconstateerd.

Marieke en ik bekeken de baby samen. We konden geen andere kenmerken van down vinden. Alleen het hoofdje maar dit moest zich nog gaan zetten, dus daar konden we niet veel mee. De temperatuur was laag, 35,8, en dat terwijl ze met doeken bij een warme papa had gelegen. Ik pakte de kleine goed in en legde haar met warme doeken bij Mark. Marieke en ik bespraken de situatie met de dienstdoende verloskundige. Ook zij ging even kijken en twijfelde ook enorm. De kinderarts werd opgeroepen.

De kinderarts in opleiding deed onderzoek en besprak net iets te vaak de kenmerken waarop Mark vragen ging stellen. Toen liet hij het woord ‘down’ vallen, iets wat ze eigenlijk niet direct zeggen voordat het zeker is en een kinderarts het heeft geconstateerd. Mark schrok hier erg van; zijn vrouw was nog steeds niet terug en hij kreeg dit nieuws. Ondanks dat mijn begeleiding van dit gezin erop zat omdat ze medisch waren geworden, bleef ik begeleiden.

Een afgestudeerde kinderarts met aanhang kwam binnen en bekeek de baby. Omdat het hoofdje nog niet was bijgetrokken wilden ze het morgen nogmaals bekijken maar voor nu zag het er goed uit. Duidelijk zeggen: ‘Het is geen down’, deden ze echter niet. Ik moest het loslaten.

Silvia kwam eindelijk van de OK af. Op de OK konden ze de placenta gemakkelijk verwijderen omdat deze los lag in de vagina. Waarschijnlijk door al de naweeën toch los gekomen. De situatie met de kleine meid werd met haar besproken, maar door alles wat er gebeurd was, kwam het niet bij haar binnen. Ze was te moe, te slap, te verdoofd. Het einde van deze bijzondere laatste wachtdienst in De Nieuwe Meren eindigde in onzekerheid, maar een paar dagen later kreeg ik te horen dat het gelukkig geen Down was.

Dit is de weblog van Corina Joosten (1964), kraamverzorgende bij Kraamzorg De Waarden, regio Duin- en Bollenstreek

Maartje van der Zedde

Hoofdredacteur KraamSupport

Geen reacties

Jij kunt de eerste zijn, plaats een reactie!

Geef een reactie



Dank je wel ${name},

Je reactie is verzonden.
We zullen deze bekijken en zo snel mogelijk plaatsen.

Naam Reactie
Reactie plaatsen