Mijn vrije dag

Vandaag is mijn vrije dag. Lekker hoor, even ontspannen. Gisteren mijn huisje schoongemaakt, dus heb ik vandaag echt een dag voor mijzelf. Op de planning staat: sporten, naar Blokker voor postzegels van Sandd om de uitnodigingen voor de tachtigste verjaardag van mijn moeder op de bus te kunnen doen, boodschappen doen en tussendoor ergens een bakkie en lunchen met mijn man.

Even over zevenen word ik wakker, lees de berichten die binnen zijn gekomen op de telefoon en ga onder de douche. Tot zover verloopt alles volgens plan, maar eenmaal bij Blokker blijken de postzegels daar niet meer te koop dus moet ik op zoek naar een ander verkooppunt. Voor de middag moeten de uitnodigingen op de bus. Dan het sporten maar overslaan, daar heb ik toch al niet veel zin in. Nog voordat ik de auto uit kan stappen belt mijn zusje: ben je zo thuis? Dan maar geen boodschappen doen maar een bakkie met mijn jongste zusje, dat is ook wel gezellig.

Rond elf uur pak ik mijn schema weer op. Tijdens het boodschappen doen gaat mijn telefoon: de planning met de vraag of ik naar het ziekenhuis kan voor een partus. Thuis leg ik de boodschappen in de koelkast, pak mijn tas en ga snel op weg. Omkleden doe ik tegenwoordig in het ziekenhuis, tenzij ik uit mijn bed wordt gebeld.

Ik ben nog geen vijftien minuten onderweg als ik weer wordt gebeld. Er is nog een cliënt, of ik die er ook bij kan doen. Ja hoor, ik kijk wel hoe het loopt en anders bel ik. Ik meld me bij de verloskundige en mevrouw Jansen die een eerste kindje krijgt. Ze heeft al acht centimeter ontsluiting en het gaat goed. Het is druk in het ziekenhuis, niet vanwege het aantal cliënten maar vanwege een personeelstekort. Om deze reden worden cliënten soms geweigerd. Een zorgelijke zaak want hierdoor creëer je risico’s en dan is in het ziekenhuis bevallen al helemaal niet veiliger dan thuis bevallen.

Ik ga snel langs bij de andere cliënt, mevrouw Abdullah. Ze is alleen, haar man is wat eten gaan halen. Ze is heel ontspannen, zucht af en toe een pittige wee weg en toont nog niet echt in partu. Ze heeft drie centimeter ontsluiting en de eerstelijnsverloskundige komt om twee uur in de middag. Ik leg haar uit wat de bedoeling is en dat mijn collega ook binnen kan lopen omdat mijn andere cliënt al verder is. Het is haar tweede kindje, dus zou het sneller moeten gaan.

Terug naar mevrouw Jansen. Het gaat snel en ze doet het heel goed. Ze neemt de pijn voor lief, zucht het allemaal goed weg en komt snel op tien centimeter ontsluiting. Ze mag gaan persen, de verloskundige Joyce wil de vliezen breken en probeert dit. De harttonen van de baby zakken plotseling naar de zestig en houden even aan. Nee niet nu, denk ik, het is zo druk aan de medische kant dat alle kamers bezet zijn. Ik krijg de opdracht de stand van zaken wat bezetting betreft te gaan checken. Ik krijg te horen dat er geen kamer vrij is en dat ik de verloskundige naar hen toe moet sturen voor overleg. Ik loop snel terug en neem het over van de verloskundige. Ik check de harttonen nogmaals en deze zijn nu goed. Als kraamverzorgende hoort dat niet tot mijn taken maar verloskundigen vinden het wel prettig dat ik het kan. Al snel komt de verloskundige terug met een semi-arts. Mevrouw Jansen wordt direct overgebracht naar verloskamer vijf.

Ik hoor van mijn collega dat de verloskundige in het bijzijn van mevrouw Jansen erop werd aangesproken dat de vliezen nog niet waren gebroken. Dit was volgens de gynaecoloog de reden voor de bradycardie. Ze is hierdoor van slag. Mijn collega neemt het even van mij over zodat ik met haar kan praten. Het doet haar goed en ze geeft aan nogmaals met de gynaecoloog te gaan praten. Hij had haar apart moeten nemen en haar niet voor schut moeten zetten bij een cliënt.

Een cliënt waar mijn collega bij was wordt ook aan mij overgedragen. De energie was er niet meer dus hier moest ook wat hulp bij. Het is weer eens zo een dag. Helaas blijkt dat mevrouw Abdullah naar de medische kant gaat. Het arme mens. Vanmorgen het ziekenhuis in gegaan met drie centimeter ontsluiting en na zes uur nog steeds op drie centimeter. De pijnklachten in haar bekken worden steeds erger. Ze wordt overgenomen voor een ruggenprik. Op mijn gemak ruim ik de kamer op en meld mij af bij de planning waar ik word bedankt voor mijn inzet. Dit was mijn vrije dag en weet je: ik zou het zo weer doen.

Dit is de weblog van Corina Joosten (1964), kraamverzorgende bij Kraamzorg De Waarden, regio Duin- en Bollenstreek

Maartje van der Zedde

Hoofdredacteur KraamSupport

Geen reacties

Jij kunt de eerste zijn, plaats een reactie!

Geef een reactie



Dank je wel ${name},

Je reactie is verzonden.
We zullen deze bekijken en zo snel mogelijk plaatsen.

Naam Reactie
Reactie plaatsen