Het geboortehotel

Soms moeten we assisteren in een geboortehotel in de randstad. Het was voor mij de eerste keer, dus even wennen. We hadden met collega's al een rondleiding gehad, maar dat was alweer even geleden.

Onbereikbare pa

Er waren twee bevallingen waar ik bij moest zijn, dus tas en jas in de kluis, en een ander uniformjasje aangetrokken met het logo van het geboortehotel erop. De eerste kraamvrouw was alleen. Haar partner was volgens de verloskundige niet te bereiken, ze had al meerdere malen zijn voicemail ingesproken.

Dubbele bevalling

De vrouw sprak alleen Engels en had het zwaar: ze had volop pijnlijke weeën. Toen ik naast haar kwam zitten nam ze me in een pijnlijke houdgreep en liet me niet meer los. De verloskundige was met twee bevallingen tegelijk bezig, dus liep tussen twee verloskamers heen en weer.

Pijnbestrijding

De kraamvrouw vroeg om pijnbestrijding omdat ze het niet kon uithouden. Toen de verloskundige weer terugkwam zei ik dat tegen haar, en zij merkte op dat dat in een ziekenhuis moest gebeuren. Er werd een taxi voor deze vrouw gebeld. Na het toucheren hielp ik haar met aankleden en zette haar in een rolstoel. Vervolgens heb ik haar in de taxi geholpen en de taxichauffeur gezegd waar hij heen moest rijden.

Bevallen in de taxi

Ik wilde wel graag met de kraamvrouw meegaan, maar dat was niet de bedoeling, omdat ik nodig was voor de volgende partus. Na twee minuten was de taxi weer terug: de taxichauffeur durfde het niet aan, omdat hij bang was dat ze in zijn auto zou bevallen. Nu mocht ik wel mee: het zou zo sneu voor haar zijn, omdat ze alleen moest. Haar vriend was nog steeds niet getraceerd. Na zo'n klein kwartiertje waren we aangekomen, weer een rolstoel geregeld en naar de verloskamers gereden. 

Geen babyspullen

Ze had geen spullen mee, zelfs geen jas, die had ze van de verloskundige geleend. De kraamvrouw had ook geen spullen voor de baby, beltegoed of geld voor de taxi, dat heeft de verloskundige haar allemaal geleend. Ik had aan de taxichauffeur gevraagd of hij op mij wilde wachten, en snel reden we weer terug. Terug in het geboortehotel had ik even tijd om wat te eten en thee te drinken.

Mopperig

Bij de andere bevallingen die dag moest ik steeds vragen waar alles lag, en ik merkte dat een collega daar heel mopperig van werd. Maar ja, voor mij was ook niet alles duidelijk. Ik kon geen kruiken vinden, wist niet waar de vuile lakens heen moesten, en toen de koffieautomaat niets meer gaf, hield het ook voor mij op.

Lachen

Om drie uur ging ik naar huis, ik was het spuugzat. Samen met een collega liep ik naar mijn auto. We spraken de drukke dag door, en moesten er uiteindelijk eigenlijk wel om lachen.  Gelukkig maar, want anders overleef je het niet :)