Weer aan de slag...

Door mijn tennisarm ben ik een tijdje uit de running geweest: eerst vier weken in de ziektewet, wat uiteindelijk niets heeft geholpen... Maar goed, je moet toch wat. Het nadeel daarvan is dat je teveel tijd hebt om te piekeren en dat is niet zo fijn.

 

Pijnstillers

Ik werd tegelijkertijd gek van de constante pijn in mijn arm. Pijnstillers hielpen niet meer, en ik werd er erg chagrijnig van. Dit reageerde ik soms af op mijn huisgenoten, wat uiteraard ook niet de bedoeling was. Vanuit mijn omgeving was er veel begrip voor mijn situatie. Ik heb veel steun gehad van collega's, mijn leidinggevende, planners, etcetera. Ik ben iedereen hier heel erg dankbaar voor.

 

Baby's missen

Gek genoeg ging ik ook de baby's missen. En ik zei tegen mezelf dat het beter was om weer een paar uurtjes te gaan werken. Voor vijf uurtjes per dag moest het wel gaan lukken, mits er geen al te zware baby's in het gezin waren, want die kon ik nog niet tillen met mijn arm.

 

Geboortehotel

Op mijn eerste werkdag na mijn vakantie moest ik weer naar het geboortehotel om bij een partus te assisteren. Het was voor het gezin het eerste kindje en de mensen waren erg aardig. Omdat de kraamvrouw erg hard moet persen, besloot de verloskundige een flinke knip te zetten. Vervolgens werd er een flinke dochter van ruim acht pond geboren. Iedereen was in de wolken.

 

Douchen

Omdat ik nog niet had gegeten, liet ik de ouders even alleen met zijn drietjes achter en ging de verloskundige naar huis. Ik nam een boterham en een kop thee en ging even zitten. Inmiddels was er kraambezoek gekomen en moest ik weer wachten. De kraamvrouw wilde toch nog niet gaan douchen, dus was er tijd voor een tweede kopje thee.

 

Onwel

Na een half uur ging ik weer terug naar de verloskamer, waar ik de kraamvrouw assisteerde met het douchen. Op de douchestoel vertelde ze me dat ze zich niet goed voelde, en ze werd helemaal grauw. Ik riep snel haar man en mijn collega erbij. Intussen begon de vrouw met haar hoofd te zwaaien en raakte ze even buiten bewustzijn.

 

Geheimzinnig

Gelukkig konden we haar met zijn allen weer in haar bed terugkrijgen. Ze lag te rillen van de kou en ik gaf haar een lekkere warme deken. Snel weer de verloskundige gebeld en die kwam weer terug. Alle controles waren goed: er was geen heftige bloedingen achteraf, de bloeddruk was normaal, dus het was erg geheimzinnig, wat er gebeurd was.

 

Raar gevoel

De kraamvrouw knapte gelukkig snel weer op. Ik heb haar aan de collega's overgedragen, waar ze in goede handen was. Toen ik naar huis ging, had ik weer zo'n raar gevoel over me. Dit was natuurlijk niet de eerste keer dat ik dit meemaakte, maar ik ben er een tijdje angstig voor geweest. Gelukkig verdwijnt dat nare gevoel een beetje naar de achtergrond, want ik vind mijn werk veel te leuk en zou het niet willen missen!

 

Lees ook:

• Weblog: Thea heeft na een stressvolle bevalling een tennisarm opgelopen
• Weblog: Thea werkt voor het eerst in het geboortehotel, en heeft hier een vervelende ervaring

  Terug naar overzicht