Toch nog een keer vader...

In mijn laatste gezin trof ik een erg trotse vader aan met zijn pasgeboren dochtertje op zijn schoot. De kraamvrouw had een erg langdurige bevalling achter de rug en had veel tijd nodig om te herstellen. Voor de kraamvrouw was het haar eerste kindje, en voor de kraamheer zijn tweede kindje.

 

Andere dochter

Jammer genoeg mocht hij zijn andere dochter -ze was inmiddels zes jaar- niet meer zien. Dat het hem veel verdriet deed, kon je soms heel goed aan hem zien. We praten er wel eens samen over, en dan kreeg hij af en toe een afwezige blik over hem heen.

 

Verliefd kijken

Hij had haar nu al twee jaar niet gezien en dat was voor hem haast niet te verteren. In de vitrinekast stond een grote foto van haar: een prachtig, donker meisje om te zien. Nu had hij weer een dochter om van te genieten en dat deed hij ook met volle overgave. Hij kon soms uren verliefd naar haar zitten kijken, dezelfde blik die ik op de eerste dag zag, toen ik net met het gezin kennismaakte.

 

Voorzichtig contact

Wat jammer dat sommige vaders zo'n verdriet moeten hebben over het feit dat ze hun kinderen niet meer mogen zien. Maar er was hoop: zijn ouders hadden weer voorzichtig contact met de moeder van het meisje, en als alles weer goed ging, zou hij zijn dochter na lange tijd weer in de armen kunnen sluiten.

 

Klein wondertje

Ik hoor het zo vaak in de media, maar nu had ik er een plaatje bij: een verdrietige vader die, ondanks alles, geen contact met zijn eigen dochter mocht hebben. Er was wel een goede sfeer in huis, iedereen was dol op dit kleine wondertje. Het meisje deed het prima, dronk goed haar flesjes leeg, en groeide goed.

 

Controlfreak

Alleen  was de kraamvrouw een ontzettende controlfreak, die het fijn vond om de touwtjes in handen te houden. Omdat de kleine spruit soms om de twee uur en soms vier uur wilde eten, kon ze niet echt handelen. Ze werd er erg onzeker van. Soms zei ze tegen me dat ze liever een dagje werkte, omdat ze daar alles op de rails had. Maar baby's zijn soms erg egoïstisch, ze willen eten als hun dat uitkomt en niet als mama daar een leuk schema voor had bedacht. Het zou handig zijn als het zo werkt, maar helaas gaat dat niet zo...

 

Inbakeren

De kleine had soms ook moeite met te veel ruimte om haar heen. Toen we haar de eerste keer in haar wiegje legden, raakte ze volkomen in paniek. Zodra we haar inbakerden, ging het een stuk beter. Daar werd de kraamvrouw erg blij van: eindelijk iets waar ze controle over had. Haar (losjes) ingebakerde dochter sliep als een roosje. Mama knapte lekker op, en kon steeds meer genieten van haar kleine meisje. En voor papa hoop ik dat het deze zomer helemaal goedkomt!

 

 

  Terug naar overzicht