Een internationale week

Een paar gezinnen geleden moest ik naar een Vietnamees en een Pakistaans gezin. Bij het Vietnamese gezin was het eerste kindje geboren, een jongetje in de miniatuuruitvoering van zijn vader. De moeder had een behoorlijk zware bevalling achter de rug met een knip en een subtotaal ruptuur. Haar onderkantje zag eruit als een slagveld en de aambeien maakte de ellende compleet. Ze was niet echt mobiel, maar dat was ook niet zo gek.

Neusspray

Ze waren erg gastvrij: ik kreeg elke ochtend een kopje thee als ik binnenkwam. We spraken Engels, en dat ging erg goed. Ik moest ook wel eens een woord vertalen met mijn telefoon, maar dat was geen probleem. De borstvoeding liep nog niet zo soepel, dus daar moesten we veel tijd aan besteden. De melkopbrengst door het afkolven was niet echt denderend, dus maar even de verloskundige gebeld. Van haar mochten we met de syntocinon neusspray beginnen (dat is een hormoon wat de toeschietreflex gunstig beinvloed, bij sommige vrouwen helpt dit gegarandeerd).

Afdrogen 

Na drie dagen kwam oma uit Vietnam over om de moeder bij te staan in het kraambed. Ze was erg aardig, maar sprak helaas geen Engels helaas, wat ik met de moeder wel deed. Ze vond het ook leuk om te helpen met de baby in de tummytub te doen, alleen stopte ze haar handen erbij, waardoor het wel erg vol werd. Het afdrogen ging ook lastig, omdat oma de baby steeds toedekte met doeken, waardoor ik het kindje moeilijk een luier om kon doen. Maar het was ook wel weer grappig, zoveel handen die een baby'tje verzorgden.

Niet lekkere thee

Oma zorgde goed voor iedereen, dus ook voor mij. Ze zette speciale thee voor me, die niet erg lekker was: hij had een erg bittere nasmaak. Ik ben een groot theeliefhebber, maar dit vond ik niet lekker. Elke keer als ik even weg was gelopen, stond mijn lege kopje weer volgeschonken, helaas. Ik dronk het dan maar weer snel leeg, maar het was bijna niet weg te drinken, waardoor ik het een keer in een plant heb gegooid.

Vroeg wakker 

Nu was ik al een paar keer vroeg wakker geworden, soms zelfs om vijf uur. Toen ik daar met de kraamvrouw over praatte, zei ze dat dat van thee kwam. Ze zei dat ik niet meer zoveel Vietnamese thee moest drinken, maar hoe kreeg ik dat aan oma uitgelegd? Je schijnt van die thee erg slecht te slapen, daar heb ik normaal nooit last van.

Warm eten 

In de gang stond een kartonnen doos met gedroogde blaadjes, dat was een soort groente die nog gekookt moest worden. Ik kreeg vaak eten aangeboden, maar dat heb ik afgeslagen, misschien kreeg ik daar wel weer andere problemen van. Ik vind het altijd wel leuk om van andere culturen te leren, maar warm eten als ontbijt zag ik niet zo zitten.

Afscheid

Het kleine mannetje groeide goed,en de kraamvrouw knapte langzaam op. Ze kon weer beter lopen en zitten, gelukkig. Op de laatste dag kreeg ik een kadootje in de vorm van een houten boekenlegger, die oma speciaal uit Vietnam had meegebracht. Op de achterkant had mamma met behulp van het vertaalprogramma op internet een paar lieve zinnetjes geschreven. Ik was er verlegen van geworden, maar het gaf me vooral een warm gevoel: weer een tevreden klant!